...( Info )...

Performer = The Rolling Stones

Origin = London, England

Genre = Blues Rock/Hard Rock/Rock & Roll

Format = Opus ~128


...( TrackList )...

GRRR! (Super Deluxe Edition) (CD 1)

The Rolling Stones - 19th nervous breakdown
The Rolling Stones - As tears go by
The Rolling Stones - Come on
The Rolling Stones - Get off of my cloud
The Rolling Stones - Have you seen your mother...
The Rolling Stones - Heart of stone
The Rolling Stones - (I can't get no) Satisfaction
The Rolling Stones - I'm free
The Rolling Stones - It's all over now
The Rolling Stones - I wanna be your man
The Rolling Stones - Little red rooster
The Rolling Stones - Not fade away
The Rolling Stones - Out of time
The Rolling Stones - Paint it black
The Rolling Stones - Play with fire
The Rolling Stones - She said yeah
The Rolling Stones - She's a rainbow
The Rolling Stones - That's how strong my love is
The Rolling Stones - The last time
The Rolling Stones - Time is on my side
The Rolling Stones - Under my thumb

GRRR! (Super Deluxe Edition) (CD 2)

The Rolling Stones - 2000 light years from home
The Rolling Stones - Child of the Moon (RMK)
The Rolling Stones - Dandelion
The Rolling Stones - Flight 505
The Rolling Stones - Gimme shelter
The Rolling Stones - Honky Tonk women
The Rolling Stones - Jumpin' Jack Flash
The Rolling Stones - Lady Jane
The Rolling Stones - Let's spend the night together
The Rolling Stones - Midnight rambler
The Rolling Stones - Mother's little helper
The Rolling Stones - Ruby Tuesday
The Rolling Stones - Salt of the Earth
The Rolling Stones - Street fighting man
The Rolling Stones - Sympathy for the devil
The Rolling Stones - We love you
The Rolling Stones - Wild horses
The Rolling Stones - You can't always get what you want
The Rolling Stones - You got the silver


GRRR! (Super Deluxe Edition) (CD 3)

The Rolling Stones - Angie
The Rolling Stones - Beast of burden
The Rolling Stones - Bitch
The Rolling Stones - Brown sugar
The Rolling Stones - Dance little sister
The Rolling Stones - Dance (Pt. 1)
The Rolling Stones - Doo doo doo doo doo (Heartbreaker)
The Rolling Stones - Emotional rescue
The Rolling Stones - Far away eyes
The Rolling Stones - Fool to cry
The Rolling Stones - Happy
The Rolling Stones - It's only Rock 'n' Roll
The Rolling Stones - Miss you
The Rolling Stones - Neighbours
The Rolling Stones - Respectable
The Rolling Stones - Rocks off
The Rolling Stones - Shattered
The Rolling Stones - She's so cold
The Rolling Stones - Tumbling dice
The Rolling Stones - Waiting on a friend


GRRR! (Super Deluxe Edition) (CD 4)

The Rolling Stones - Almost hear you sigh
The Rolling Stones - Anybody seen my baby.
The Rolling Stones - Don't stop
The Rolling Stones - Doom and gloom
The Rolling Stones - Harlem shuffle
The Rolling Stones - Highwire
The Rolling Stones - I go wild
The Rolling Stones - Like a Rolling Stone
The Rolling Stones - Love is strong
The Rolling Stones - Mixed emotions
The Rolling Stones - One more shot
The Rolling Stones - Plundered my soul
The Rolling Stones - Rain fall down
The Rolling Stones - Rough justice
The Rolling Stones - Saint of me
The Rolling Stones - She was hot
The Rolling Stones - Start me up
The Rolling Stones - Streets of love
The Rolling Stones - Undercover of the night
The Rolling Stones - You got me Rocking


GRRR! (Super Deluxe Edition) (Bonus Disc)

Rolling Stones - Baby, what's wrong
Rolling Stones - Bright lights, big city
Rolling Stones - Diddley daddy
Rolling Stones - I want to be loved
Rolling Stones - Road runner

-------------------------------------------------------------------------

The Rolling Stones [ðɘ rɘʊlɪŋ stɘʊnz] – brytyjski zespół rockowy, założony 12 lipca 1962 w Londynie. Są czwartym zespołem rockowym z największą liczbą sprzedanych wydawnictw muzycznych w historii. Łącznie sprzedali ok. 250 milionów egzemplarzy albumów na całym świecie.

W maju 1962 roku uznany w londyńskich kręgach bluesowych gitarzysta Brian Jones zamieścił ogłoszenie w czasopiśmie muzycznym Jazz News, że poszukuje muzyków do nowo powstającego zespołu. Pierwszym, który odpowiedział na anons, był pianista Ian Stewart, a wkrótce po nim gitarzysta Geoff Bradford. W czerwcu tego samego roku na jednej z prób pojawili się Mick Jagger, Keith Richards oraz Dick Taylor, koledzy z leżącego nieopodal Londynu Dartford, grający w zespole Little Boy Blue & The Blue Boys, których Jones poznał po którymś ze swoich występów w klubie Ealing. Zaakceptowany Jagger postawił jednak warunek, że razem z nim przyjęty musi zostać także Richards. Gitarzysta, zatwardziały rockandrollowiec i fan Chucka Berry’ego, szybko spowodował w grupie różnice artystyczne, w wyniku których odszedł z niej preferujący bluesa Bradford. Do czwórki ostatecznie dołączył też Taylor, oryginalnie grający na gitarze, który wkrótce zajął pozycję basisty. Podczas pierwszych bezimiennych występów w Ealing, w przerwach pomiędzy głównymi zespołami, na perkusji grywali różni muzycy związani z klubem.

W lipcu nadarzyła się okazja zagrania koncertu w Marquee Club w zastępstwie za Blues Incorporated Charliego Wattsa, zaproszonego do występu w radiu BBC. W tym czasie zespół jeszcze nie miał nazwy, dlatego Jones specjalnie na tę okazję zdecydował, że wystąpią jako The Rollin’ Stones (inspirował się utworem Muddy’ego Watersa o podobnym tytule). Jaggera, Jonesa, używającego wówczas pseudonimu Elmo Lewis, Richardsa, Taylora i Stewarta wsparł na bębnach Mick Avory (później wieloletni członek The Kinks), a ich pierwszemu oficjalnemu występowi przyglądał się Watts, który zdążył już wrócić z nagrania w BBC.

Zespół grał w klubie Ealing w Londynie, gdzie został zauważony przez lokalną prasę i zdobył wąskie grono słuchaczy zaintrygowanych ekspresyjnym śpiewem. Przez krótki czas grał z nimi także późniejszy współzałożyciel zespołu Pretty Things Dick Taylor na gitarze basowej.

Najwcześniej zauważył ich Alexis Korner – „ojciec” brytyjskiego bluesa i kilkakrotnie zaprosił na występy do Crawdaddy Club, gdzie sam występował. Dość szybko zespół opuścił Dick Taylor i koledzy zostali bez basisty. Jednak Richards i Jones potrafili tak dalece zintegrować swoje gitary, że już wkrótce miało się to stać „znakiem firmowym” zespołu.

Na przełomie 1962/1963 roku skład zespołu został rozszerzony o Charliego Wattsa i Billa Wymana (właściwie William Perks). To oni właśnie zapewnili zespołowi stabilizację i stworzyli sekcję rytmiczną – basista Wyman grywał od kilku lat z różnymi grupami i posiadał już znaczne umiejętności, zaś Charlie Watts był przez pewien czas perkusistą u Alexisa Kornera; Ian Stewart, który jako pierwszy dołączył do zespołu Briana Jonesa (w maju 1962) wzbogacał koloryt grą na pianinie. W takim składzie grupa nazwana Rollin’ Stones (na razie z apostrofem) nagrała kilka singli. Nazwa została utworzona od bluesa Muddy’ego Watersa.

Sceniczny debiut tak nazwanego zespołu odbył się 12 lipca 1962 w klubie Marquee. Na pierwszym z singli wydanym 7 czerwca 1963 roku znalazł się cover utworu „Come On” Chucka Berry’ego, następny z utworem „I Wanna Be Your Man” (napisany przez Lennona i McCartneya). Umieszczony na jego stronie B utwór „Stoned” (niemal w pełni instrumentalny, z Jaggerem wtrącającym kilka pojedynczych słów), był pierwszą wydaną autorską kompozycją zespołu. Pierwszą „właściwą” piosenką, napisaną pod pseudonimem Nanker Phelge (używanego dla określenia wszystkich członków grupy), była „Little By Little”, która znalazła się na stronie B singla „Not Fade Away” (21 lutego 1964) oraz debiutanckim albumie „The Rolling Stones” (kwiecień 1964). Pierwszym singlem, który dotarł na pierwsze miejsce listy przebojów był „It’s All Over Now”.

Muzycy zadecydowali o dalszej karierze i wkrótce porzuceniu wykonywanych dotychczas przez członków zespołu zawodów lub studiów, na rzecz poświęcenia się w całości muzyce.

W takim składzie zespół, nazwany The Rolling Stones (zrezygnowano z apostrofu) nagrał swój pierwszy album w 1964. Zyskał on uznanie wśród krytyków. Powodzeniem cieszyły się żywiołowe koncerty, przeradzające się niekiedy w dzikie awantury. Nierzadko grupa musiała uciekać ze sceny przed napaścią oszalałych fanów, wzmocnione posiłki policji nie zawsze wystarczały.

Płyta osiągnęła oszałamiający sukces w Wielkiej Brytanii. Na fali tego sukcesu grupa spróbowała „podboju” USA (czerwiec 1964), gdzie była promowana najpierw jako swoiste „alter ego” The Beatles, grające podobną, ale bardziej „dziką” muzykę i równie „dziko” się zachowująca na scenie. Zaniepokojona zachowaniem członków grupy prasa pytała o obraz brytyjskiej młodzieży jaki zawiozą Stonesi za Ocean, a pierwsze tournée w Ameryce zakończyło się niepowodzeniem (biała przeważnie publiczność jeszcze nie była przygotowana do odbioru agresywnej i sugestywnej muzyki, a zwłaszcza zaś obscenizmów Jaggera). Mimo to zespół został zauważony, a w ojczyźnie zyskał jeszcze większą popularność.

Po krótkim odpoczynku Stonesi udali się na dalszy podbój Wysp i Starego Kontynentu, zyskując miano „najbardziej dzikiej grupy pod słońcem”. Jagger już ostatecznie wyzbył się resztek mieszczańskiego gorsetu i zaczął nieustannie szokować purytańską Anglię wyzywającym zachowaniem, jawnie seksualnymi podtekstami i niezwykłą ekspresją sceniczną. Grupa zaczęła już nie mimochodem, ale całkiem oficjalnie być przeciwstawiana Beatlesom jako „grzecznym” chłopakom z Liverpoolu. Diaboliczny image nabrał wyrazistości po przejęciu opieki nad zespołem przez młodego menedżera Andrew Loog Oldhama, który świadomie podsycał rywalizację obu zespołów (często wbrew woli Stonesów), wymyślając chwytliwe hasła prasowe i – niekiedy – aranżując skandale. W rzeczywistości członkowie obu zespołów byli zaprzyjaźnieni. Pozycję Stonesów ugruntowało pojawienie się pierwszych oryginalnych piosenek autorstwa duetu Jagger-Richards, rozpoczynającego pisanie własnego repertuaru wzorem duetu Lennon-McCartney. Do ulubionych haseł menedżera należało: „Rolling Stones to grupa, którą rodzice uwielbiają nienawidzić”. „Little Red Rooster” rozpalił do reszty prasę, która w Stonesach upatrzyła sobie ulubiony kąsek. Ci zaś nie próbowali być grzeczni i szybko zapoznali się z narkotykami.

W tym czasie z grupą nie występował już na stałe Stewart (Oldham usunął go, gdyż jego poczciwy wygląd nie pasował do agresywnego obrazu grupy). Wierny Stu nie zachował jednak urazy i do końca życia (zmarł w 1985 r.) prawie na każdej płycie ubarwiał grą na pianinie brzmienie Stonesów. Z tych samych powodów przez wiele lat ukrywano skrzętnie fakt, że Wyman był żonaty i miał dziecko.

W styczniu 1965 roku zespół wydał następny album The Rolling Stones No. 2. „Everybody Needs Somebody to Love” oraz „Time Is on My Side” zdobyły popularność niemal w całej Europie i USA. Miesiąc później na listach przebojów pojawił się singel „The Last Time”, a zaraz potem Stonesi wyjechali po raz drugi za ocean. Drugie amerykańskie tournée przyniosło sukces artystyczny i finansowy, o co zadbał Oldham. Owocem występów na zachodniej półkuli był utwór, który stał się hymnem pokolenia wkraczającego w dorosły wiek. Początkowo folkowy, lecz przerobiony na agresywny, oparty na riffie utwór zadecydował o całej przyszłości grupy. „(I Can’t Get No) Satisfaction” zyskał uznanie krytyków i okazał się także komercyjnym sukcesem. Wyrażając sprzeciw wobec mieszczańskiego konformizmu i zakłamania, utwór trafił w sam środek oczekiwań brytyjskiej młodzieży.

Wydany w tym samym 1965 roku album Out of Our Heads oraz singel „Get Off of My Cloud” ostatecznie zadecydowały, że tylko Stonesi zdobyli prawie taką popularność jak The Beatles. Zespół koncertujący wówczas niemal po całym świecie zawitał nawet za „Żelazną Kurtynę”; koncert w Warszawie 13 kwietnia 1967 roku stał się wydarzeniem historycznym w Polsce.

Na porządku dziennym stały drobne konflikty z prawem i skandale obyczajowe, które powoli popychały zwłaszcza najbardziej ambitnego i wrażliwego, lecz trochę niezrównoważonego Jonesa w otchłań narkotycznych odjazdów. Cyniczny Oldham tylko podsycał wewnętrzny ferment, a Jagger i Richards stopniowo wysuwali się na pierwszy plan tym bardziej, że zachęceni powodzeniem coraz bardziej zdominowali repertuar grupy.

...

Z okazji czterdziestolecia grupy, w 2002 roku wydany został podwójny album Forty Licks, zawierający 36 największych przebojów grupy i 4 nowe piosenki. Album był wielkim wydarzeniem, zamieszczone były w nim bowiem utwory z całej historii grupy. Wcześniej było to niemożliwe z powodów prawnych – wytwórnia Decca, posiadająca prawa do katalogu Stonesów z lat 60., nie godziła się na ich ponowne wydanie.

W 2005 roku zespół wydał album studyjny zatytułowany A Bigger Bang. Grupa od razu ruszyła w trasę koncertową (A Bigger Bang Tour), 25 lipca 2007 przyjechała do Polski i zagrała na warszawskim Służewcu dwugodzinny koncert.

W 2012 roku zespół ruszył w trasę koncertową w ramach pięćdziesięciolecia działalności. Pierwsze dwa koncerty odbyły się potajemnie w Paryżu (25 i 29 października), a trasę oficjalnie zainaugurowano w Londynie dwoma koncertami w The O2 Arena (25 i 29 listopada). Następne koncerty odbyły się głównie w USA, a Stonesi wystąpili też na koncercie poświęconym ofiarom huraganu Sandy.

8 lipca 2018 roku zespół po raz czwarty zagrał w Polsce (na PGE Narodowym w Warszawie).

24 sierpnia 2021 roku zmarł Charlie Watts. Zespół miał w tym czasie zaplanowaną trasę koncertową po USA, określaną nazwą "No Filter" (pierwszą po przerwie spowodowanej pandemią COVID-19), z tym, że Watts z powodu choroby serca i przebytego zabiegu nie miał brać w niej udziału - zastępować go miał wskazany przez niego samego amerykański perkusista Steve Jordan, wcześniej współpracujący z zespołem. Poi śmierci Wattsa podjęto decyzję, że zaplanowany cykl koncertów odbędzie się jako hołd dla zmarłego muzyka.