...( Opis )...
Ech, pokręcony ten maj. Jak nie sesje studenckie, to matura w liceum. Jak nie matura, to obsuwka związana z datą wydania albumu. Wszystko się miesza, a więc i terminy recenzji wymykają się wszelkim wcześniejszym ustaleniom, toteż dziś na przekór wszystkiemu wypada moja kolej. Zgodnie z obietnicą na pewien czas zabieram was z mrocznych krain elektroniki, a zabieram ja was do (tu niespodzianka :) ) Finlandii! Album, który dzisiaj opiszę, to szóste pełne wydawnictwo grupy z Joensuu grającej melodic death metal, a więc gatunek powoli wchodzący do mojej osobistej ścisłej czołówki.

Nie będę specjalnie się rozwodził nad historią Insomnium, bo jej nie znam. Shadows Of The Dying Sun to pierwsze wydawnictwo tegoż zespołu, z którym mam do czynienia i wcześniejsza dyskografia jest dla mnie tajemnicą. Z Wikipedii uzyskałem parę suchych faktów, z których warto przekazać Wam tyle, że zespół został założony w 1997 roku, pierwszy long-play wydał dopiero 5 lat później, ale co dość ważne przez ten czas grający jako kwartet Finowie utrzymywali dość stały skład, w którym zmieniali się jedynie gitarzyści. Nie ma co się tutaj zatrzymywać, więc przejdźmy do meritum recenzji.

Insomnium odkryłem zupełnym przypadkiem w czasie przeszukiwania najnowszych wydawnictw w internecie. Shadows Of The Dying Sun zachęciło mnie ładną okładką, krajem pochodzenia i podgatunkiem muzycznym. Postanowiłem zaryzykować i zainteresować się intrygującym krążkiem. Do odważnych świat należy tak jak i w tym wypadku, ponieważ po dwóch tygodniach obcowania z płytą mogę z czystym sercem powiedzieć – warto było!

Nasze fińskie dzieło to 14 utworów (w tym 4 bonusowe) dające godzinę i 9 minut muzyki. Przez ten czas słuchacz przenosi się w sentymentalny i melancholijny świat zbudowany przez melodyjne riffy gitarowe kontrastujące z wyraźnym basem i mocnym wokalem. Wszystko to jest zarazem przeplatane akustycznymi wstawkami i czystymi śpiewami. Całość sprawia piorunujące wrażenie, jest niesamowicie relaksujące i rozczulające jednocześnie. Melodeath potrafi być uczuciowy, ale żaden album tego podgatunku nie zadziałał jeszcze tak mocno na moje emocje jak Shadows Of The Dying Sun! Jestem pełen podziwu dla artystycznego kunsztu Finów, dawno już nie miałem do czynienia z tak sentymentalną muzyką metalową. Cały czas odczuwam dreszcze na myśl o „While We Sleep” albo balladowym bonusie, mimo że słuchawki z uszu zdjąłem już dobre pół godziny temu. Panowie, z mojej strony czapki z głów!

https://www.youtube.com/watch?v=UQe8OnAX7sY[/embedyt]

Z całej produkcji przebija niesamowity profesjonalizm i ogromne doświadczenie, które możemy odczuć od samiuteńkiego początku. „The Primeval Dark” to nastrojowy wstęp do wspomnianego przed chwilą „While We Sleep” (nota bene, przejście między tymi utworami jest tak płynne, że można go nie zauważyć). Zaczynamy od przyjemnie przytłumionej czystej gitary elektrycznej, stopniowo nagłaśnianej i połączonej z wchodzącą perkusją. Wkrótce potem przechodzimy do mocniejszego już riffu, na który stale jednak nałożona jest praca czystych gitar. Całe to 3-minutowe intro jest swego rodzaju ścieżką, którą pokonujemy, poznając jednocześnie różnorodne aspekty kunsztu artystycznego. Krzykliwy, ale również stłumiony wokal, wszechobecna melodia – to wszystko jest tylko wstępem przed apogeum muzycznej perfekcji, osiągniętej przez kwartet z Joensuu na drugiej pozycji płyty. Fantastyczny melodyjny temat towarzyszący od początku do końca „While We Sleep” najlepiej chyba definiuje ogrom sukcesu, jaki udało się osiągnąć na tej płycie muzykom. Ponieważ jestem dodatkowo zmęczony ciężkością niektórych zespołów metalowych (nawet mi się to zdarza), to melancholia stworzona przez tę melodię działa na mnie podwójnie! Bardzo długo mógłbym wychwalać pod niebiosa tę kompozycję, ale nie chcę do reszty popaść w grafomanię, więc z wielkim bólem przejdę dalej, wpierw zachęcając jednak do przesłuchania zamieszczonych powyżej i poniżej linków.

https://www.youtube.com/watch?v=vBZ5SLJmfdw[/embedyt]

Wraz z kolejnym utworem otrzymujemy chwilkę odpoczynku od ogromu uczuć wydobytych na „While We Sleep”, ale tylko na moment! Po szybkim intrze gitarowym następuje ponowne wyciszenie akustyczne, po czym dostajemy… nie no, ja nie mogę Wam opisać każdej zwrotki na tym krążku! W ten sposób ja tu książkę napiszę, a nie recenzję, a nie o to tutaj chodzi. Spróbujmy się streścić. Mamy 14 utworów. Nie zdziwię chyba nikogo, jeśli powiem, że każdy jest wart uwagi. Co poza początkiem jest jeszcze szczególnie warte uwagi? Pomyślmy… Obowiązkowa pozycja to na pewno „Black Heart Rebellion” i niesamowity efekt osiągnięty w intrze (w ogóle intra piosenek na „Shadows Of The Dying Sun” to magia!), równie fantastyczne „Collapsing Words”, spokojniejsza nieco 10. pozycja a także 3 ostatnie, w pełni akustyczne outra albumu w perfekcyjny sposób podsumowujące całe dzieło kwartetu. Ogólnie gorąco polecam odsłuchanie płyty po kolei, od początku do końca – nie zawiedziecie się!

Podobnie jak w przypadku „Project Silence” wychodzi mi kolejny panegiryk, w którym na 1000 sposobów staram się udowodnić, że opisywany krążek to cud, miód, maliny. Nie zrobię tego chyba lepiej, niźli stwierdzeniem – „Shadows Of The Dying Sun” to OBOWIĄZKOWA pozycja dla:

1. Każdego fana melodeathu
2. Człowieka zmęczonego i zdenerwowanego, chcącego rozładować emocje, a jednocześnie się zrelaksować
3. Człowieka poszukującego melancholii i zadumy, np. po ciężkim, osobistym przeżyciu
4. Każdego fana dobrej muzyki!

Koniec tego radosnego podskakiwania, wypadałoby doszukać się jakichś negatywnych aspektów omawianej produkcji. I to jest właśnie problem… Bardzo długo odsłuchiwałem każdy utwór z osobna, starałem się znaleźć jakikolwiek irytujący mnie element… i mi się nie udało. „Niestety”, ale każda z pozycji trzyma naprawdę wysoki poziom, nie nudzi się zbyt szybko, wyróżnia się w porównaniu z resztą i po zakończeniu zachęca do ponownego odsłuchania. Chociaż… po dłuższym obcowaniu z płytą można odczuć pewne zmęczenie wynikające z nieco przytłaczającego klimatu generowanego przez muzykę. Wszystkie kompozycje są poza tym mniej lub bardziej balladowe, co niektórych może denerwować. Pomijając te niedogodności, naprawdę nie mam nic do zarzucenia.

Ocena? Długo się zastanawiałem, rozważałem różne aspekty, w końcu jednak miłość do fińskiej muzyki przeważyła i „Shadows Of The Dying Sun” otrzymuje ode mnie drugie już na tym portalu 10/10. Dzięki perfekcyjnemu rozwinięciu gatunku balladowego płyta jest idealna. Daje mi wszystko, czego oczekuję od melodic death metalu. W trakcie słuchania każdego utworu mój umysł opanowuje niezwykła mieszanka melancholii i sentymentu za czymś innym, nieuchwytnym, która długo we mnie zostaje. Płyta od dawien dawna sprawiła, iż naprawdę się wzruszyłem. A to nieczęsto mi się zdarza. Jest stworzona do długich, jesiennych spacerów albo samotnych górskich wędrówek. O ile nie będziemy jej katować non stop i co jakiś czas zdobędziemy się na dłuższą przerwę odeń, to za każdym razem otrzymamy tę samą dawkę emocji. Insomnium zdobyło moje racjonalne serce, na stałe już wchodzi do mojego osobistego kanonu muzycznego. „Shadows Of The Dying Sun” natomiast na pewno będzie mi towarzyszyć w czasie samotnych wakacji gdzieś w Karpatach lub Sudetach; mam również nadzieję, iż podobnej dawki pozytywnego zaskoczenia dostarczą mi starsze albumy. Kończę panegiryk i wracam do słuchania. Zgadnijcie, czego? :)

Plusy:
+ Hipnotyczne wręcz oddziaływanie krążka, który powoduje, że odpływam do innego świata
+ Wirtuozeria każdego z muzyków, bardzo bogate instrumentarium
+ Wspaniały kontrast osiągnięty przez umiejętne zsynchronizowanie momentów mocniejszych i spokojniejszych
+ Wydobycie wszystkiego, co najlepsze z jednego z moich ulubionych gatunków muzycznych
+ Elementy akustyczne, idealnie wpisujące się w metalowe standardy
+ Balladowy SENTYMENTALIZM I MELANCHOLIA

Minusy:
– Płyta zapewne nieprzystępna dla osoby nie osłuchanej z melodic death metalem
– Przy bezustannym maltretowaniu może tracić urok
źródło opisu: http://trzypotrzy.vdl.pl

...( TrackList )...
1.
The Primeval Dark 03:17
2.
While We Sleep 06:20
3.
Revelation 05:15
4.
Black Heart Rebellion 07:03
5.
Lose to Night 04:59
6.
Collapsing Words 04:38
7.
The River 07:57
8.
Ephemeral 04:01
9.
The Promethean Song 06:41
10.
Shadows of the Dying Sun 06:32

...( Obsada )...
Markus Hirvonen Drums
Ville Friman Guitars, Vocals (clean)
Niilo Sevänen Vocals, Bass
Markus Vanhala Guitars

...( Dane Techniczne )...
MP3-192kbps