..::(Info)::..

Tytuł: Opus magnum C++ 11. Programowanie w języku C++. Wydanie II poprawione
Rok: 2020
Wydawca: Helion SA
Format: pdf

..::(Opis)::..

Jedno C i same plusy!
Dawno, dawno temu, w głębokich latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku pewien duński informatyk zainspirowany językiem C opracował jeden z najważniejszych, najbardziej elastycznych i do dziś niezastąpionych języków programowania - C++. Dziś ten język jest wykorzystywany do tworzenia gier komputerowych, obliczeń naukowych, technicznych, w medycynie, przemyśle i bankowości. NASA posługuje się nim w naziemnej kontroli lotów. Duża część oprogramowania Międzynarodowej Stacji Kosmicznej została napisana w tym języku. Nawet w marsjańskim łaziku Curiosity pracuje program w C++, który analizuje obraz z kamer i planuje dalszą trasę.

Autor tej książki - wybitny specjalista pracujący nad wieloma znaczącymi projektami we francuskich, niemieckich i włoskich instytutach fizyki jądrowej, znany czytelnikom m.in. z genialnej Symfonii C++ - postawił sobie za cel napisanie nowej, przekrojowej książki o tym języku, która w prostym, wręcz przyjacielskim stylu wprowadza czytelnika w fascynujący świat programowania zorientowanego obiektowo. Zobacz, jak potężny jest dzisiaj C++ 11.

Jeżeli chcesz nauczyć się tego języka w łatwy, pogodny, przyjazny sposób, ta książka jest właśnie dla Ciebie.

Dzięki tej książce poznasz:

Proste i złożone typy danych
Instrukcje sterujące
Funkcje i operatory
Wskaźniki
Klasy i dziedziczenie
Obsługę wyjątków
Wyrażenia lambda
Operacje wejścia-wyjścia
Projektowanie orientowane obiektowo
Szablony


upload by remilia scarlet
Spis treści trzech tomów
0. Proszę tego nie czytać! 1
0.1. Zaprzyjaźnijmy się! 1
1. Startujemy! 8
1.1. Pierwszy program 8
1.2. Drugi program 13
1.3. Ćwiczenia 18
2. Instrukcje sterujące 20
2.1. Prawda – fałsz, czyli o warunkach 20
2.1.1. Wyrażenie logiczne 20
2.1.2. Zmienna logiczna bool w roli warunku 21
2.1.3. Stare dobre sposoby z dawnego C++ 21
2.2. Instrukcja warunkowa if 22
2.3. Pętla while 26
2.4. Pętla do...while... 27
2.5. Pętla for 28
2.6. Instrukcja switch 31
2.7. Co wybrać: switch czy if...else? 33
2.8. Instrukcja break 36
2.9. Instrukcja goto 37
2.10. Instrukcja continue 39
2.11. Klamry w instrukcjach sterujących 40
2.12. Ćwiczenia 41
3. Typy 44
3.1. Deklaracje typu 44
3.2. Systematyka typów z języka C++ 45
3.3. Typy fundamentalne 46
3.3.1. Typy przeznaczone do pracy z liczbami całkowitymi 46
3.3.2. Typy do przechowywania znaków alfanumerycznych 47
3.3.3. Typy reprezentujące liczby zmiennoprzecinkowe 47
3.3.4. bool – typ do reprezentacji obiektów logicznych 48
3.3.5. Kwestia dokładności 49
3.3.6. Jak poznać limity (ograniczenia) typów wbudowanych 51
3.4. Typy o precyzyjnie żądanej szerokości 55
3.5. InicjaLIZAcja, czyli nadanie wartości w momencie narodzin 59
3.6. Definiowanie obiektów „w biegu” 60
3.7. Stałe dosłowne 62
3.7.1. Stałe dosłowne typu bool 63
3.7.2. Stałe będące liczbami całkowitymi 63
3.7.3. Stałe reprezentujące liczby zmiennoprzecinkowe 66
3.7.4. Stała dosłowna nullptr – dla wskaźników 67
3.7.5. Stałe znakowe 68
3.7.6. Stałe tekstowe, napisy, albo po prostu stringi 71
3.7.7. Surowe stałe tekstowe (napisy, stringi) 73
3.8. Typy złożone 76
3.9. Typ void 77
3.10. Zakres ważności nazwy obiektu a czas życia obiektu 78
3.10.1. Zakres: lokalny 78
3.10.2. Zakres: instrukcja 79
3.10.3. Zakres: blok funkcji 79
3.10.4. Zakres: obszar pliku 80
3.10.5. Zakres: obszar klasy 80
3.10.6. Zakres określony przez przestrzeń nazw 80
3.11. Zasłanianie nazw 85
3.12. Specyfikator (przydomek) const 87
3.13. Specyfikator (przydomek) constexpr 88
3.14. Obiekty register 92
3.15. Specyfikator volatile 92
3.16. using oraz typedef – tworzenie dodatkowej nazwy typu 93
3.17. Typy wyliczeniowe enum 96
3.17.1. Dawne zwykłe enum a nowe zakresowe enum class 103
3.17.2. Kilka uwag dla wtajemniczonych 105
3.18. auto, czyli automatyczne rozpoznawanie typu definiowanego obiektu 106
3.19. decltype – operator do określania typu zadanego wyrażenia 109
3.20. Inicjalizacja z pustą klamrą { }, czyli wartością domniemaną 111
3.21. Przydomek alignas – adresy równe i równiejsze 113
3.22. Ćwiczenia 115
4. Operatory 119
4.1. Operatory arytmetyczne 119
4.1.1. Operator %, czyli reszta z dzielenia (modulo) 120
4.1.2. Jednoargumentowe operatory + i – 121
4.1.3. Operatory inkrementacji i dekrementacji 121
4.1.4. Operator przypisania = 123
4.2. Operatory logiczne 124
4.2.1. Operatory relacji 124
4.2.2. Operatory sumy logicznej || oraz iloczynu logicznego && 125
4.2.3. Wykrzyknik !, czyli operator negacji 126
4.3. Operatory bitowe 127
4.3.1. Przesunięcie w lewo > 129
4.3.3. Bitowe operatory sumy, iloczynu, negacji, różnicy symetrycznej 130
4.4. Różnica między operatorami logicznymi a operatorami bitowymi 130
4.5. Pozostałe operatory przypisania 132
4.6. Operator uzyskiwania adresu (operator &) 133
4.7. Wyrażenie warunkowe 134
4.8. Operator sizeof 135
4.9. Operator noexcept 137
4.10. Deklaracja static_assert 137
4.11. Operator alignof informujący o najkorzystniejszym wyrównaniu adresu 139
4.12. Operatory rzutowania 141
4.12.1. Rzutowanie według tradycyjnych (niezalecanych) sposobów 141
4.12.2. Rzutowanie za pomocą nowych operatorów rzutowania 142
4.12.3. Operator static_cast 143
4.12.4. Operator const_cast 145
4.12.5. Operator dynamic_cast 146
4.12.6. Operator reinterpret_cast 147
4.13. Operator: przecinek 148
4.14. Priorytety operatorów 148
4.15. Łączność operatorów 151
4.16. Ćwiczenia 152
5. Typ string i typ vector – pierwsza wzmianka 156
5.1. Typ std::string do pracy z tekstami 156
5.2. Typ vector – długi rząd obiektów 161
5.3. Zakresowe for 169
5.4. Ćwiczenia 172
6. Funkcje 174
6.1. Definicja funkcji i jej wywołanie 174
6.2. Deklaracja funkcji 175
6.3. Funkcja często wywołuje inną funkcję 177
6.4. Zwracanie przez funkcję rezultatu 177
6.4.1. Obiekt tworzony za pomocą auto, a inicjalizowany rezultatem funkcji 179
6.4.2. O zwracaniu (lub niezwracaniu) rezultatu przez funkcję main 180
6.5. Nowy, alternatywny sposób deklaracji funkcji 181
6.6. Stos 183
6.7. Przesyłanie argumentów do funkcji przez wartość 184
6.8. Przesyłanie argumentów przez referencję 185
6.9. Pożyteczne określenia: l-wartość i r-wartość 188
6.10. Referencje do l-wartości i referencje do r-wartości jako argumenty funkcji 190
6.10.1. Który sposób przesyłania argumentu do funkcji wybrać? 197
6.11. Kiedy deklaracja funkcji nie jest konieczna? 198
6.12. Argumenty domniemane 199
6.12.1. Ciekawostki na temat argumentów domniemanych 202
6.13. Nienazwany argument 207
6.14. Funkcje inline (w linii) 208
6.15. Przypomnienie o zakresie ważności nazw deklarowanych wewnątrz funkcji 212
6.16. Wybór zakresu ważności nazwy i czasu życia obiektu 212
6.16.1. Obiekty globalne 212
6.16.2. Obiekty automatyczne 213
6.16.3. Obiekty lokalne statyczne 214
6.17. Funkcje w programie składającym się z kilku plików 218
6.17.1. Nazwy statyczne globalne 222
6.18. Funkcja zwracająca rezultat będący referencją l-wartości 223
6.19. Funkcje rekurencyjne 228
6.20. Funkcje biblioteczne 237
6.21. Funkcje constexpr 240
6.21.1. Wymogi, które musi spełniać funkcja constexpr (w standardzie C++11) 242
6.21.2. Przykład pokazujący aspekty funkcji constexpr 243
6.21.3. Argumenty funkcji constexpr będące referencjami 252
6.22. Definiowanie referencji przy użyciu słowa auto 253
6.22.1. Gdy inicjalizatorem jest wywołanie funkcji zwracającej referencję 260
6.23. Ćwiczenia 263
7. Preprocesor 269
7.1. Dyrektywa pusta # 269
7.2. Dyrektywa #define 269
7.3. Dyrektywa #undef 271
7.4. Makrodefinicje 272
7.5. Sklejacz nazw argumentów, czyli operator ## 274
7.6. Parametr aktualny makrodefinicji – w postaci tekstu 275
7.7. Dyrektywy kompilacji warunkowej 275
7.8. Dyrektywa #error 279
7.9. Dyrektywa #line 280
7.10. Wstawianie treści innych plików do tekstu kompilowanego właśnie pliku 280
7.11. Dyrektywy zależne od implementacji 282
7.12. Nazwy predefiniowane 282
7.13. Ćwiczenia 285
8. Tablice 288
8.1. Co to jest tablica 288
8.2. Elementy tablicy 289
8.3. Inicjalizacja tablic 291
8.4. Przekazywanie tablicy do funkcji 292
8.5. Przykład z tablicą elementów typu enum 296
8.6. Tablice znakowe 298
8.7. Ćwiczenia 306
9. Tablice wielowymiarowe 311
9.1. Tablica tablic 311
9.2. Przykład programu pracującego z tablicą dwuwymiarową 313
9.3. Gdzie w pamięci jest dany element tablicy 315
9.4. Typ wyrażeń związanych z tablicą wielowymiarową 315
9.5. Przesyłanie tablic wielowymiarowych do funkcji 317
9.6. Ćwiczenia 319
10. Wektory wielowymiarowe 321
10.1. Najpierw przypomnienie istotnych tu cech klasy vector 321
10.2. Jak za pomocą klasy vector budować tablice wielowymiarowe 322
10.3. Funkcja pokazująca zawartość wektora dwuwymiarowego 323
10.4. Definicja dwuwymiarowego wektora – pustego 325
10.5. Definicja wektora dwuwymiarowego z listą inicjalizatorów 326
10.6. Wektor dwuwymiarowy o żądanych rozmiarach, choć bez inicjalizacji 327
10.7. Zmiana rozmiaru wektora 2D funkcją resize 328
10.8. Zmiany rozmiaru wektora 2D funkcjami push_back, pop_back 329
10.9. Zmniejszanie rozmiaru wektora dwuwymiarowego funkcją pop_back 332
10.10. Funkcje mogące modyfikować treść wektora 2D 332
10.11. Wysłanie rzędu wektora 2D do funkcji pracującej z wektorem 1D 334
10.12. Całość przykładu definiującego wektory dwuwymiarowe 335
10.13. Po co są dwuwymiarowe wektory nieprostokątne 335
10.14. Wektory trójwymiarowe 337
10.15. Sposoby definicji wektora 3D o ustalonych rozmiarach 340
10.16. Nadawanie pustemu wektorowi 3D wymaganych rozmiarów 344
10.16.1. Zmiana rozmiarów wektora 3D funkcjami resize 344
10.16.2. Zmiana rozmiarów wektora 3D funkcjami push_back 346
10.17. Trójwymiarowe wektory 3D – nieprostopadłościenne 347
10.18. Ćwiczenia 351
11. Wskaźniki – wiadomości wstępne 353
11.1. Wskaźniki mogą bardzo ułatwić życie 353
11.2. Definiowanie wskaźników 355
11.3. Praca ze wskaźnikiem 356
11.4. Definiowanie wskaźnika z użyciem auto 359
11.5. Wyrażenie *wskaźnik jest l-wartością 360
11.6. Operator rzutowania reinterpret_cast a wskaźniki 360
11.7. Wskaźniki typu void* 363
11.8. Strzał na oślep – wskaźnik zawsze na coś wskazuje 365
11.8.1. Wskaźnik wolno porównać z adresem zero – nullptr 367
11.9. Ćwiczenia 367
12. Cztery domeny zastosowania wskaźników 369
12.1. Zastosowanie wskaźników wobec tablic 369
12.1.1. Ćwiczenia z mechaniki ruchu wskaźnika 369
12.1.2. Użycie wskaźnika w pracy z tablicą 373
12.1.3. Arytmetyka wskaźników 377
12.1.4. Porównywanie wskaźników 379
12.2. Zastosowanie wskaźników w argumentach funkcji 380
12.2.1. Jeszcze raz o przesyłaniu tablic do funkcji 384
12.2.2. Odbieranie tablicy jako wskaźnika 384
12.2.3. Argument formalny będący wskaźnikiem do obiektu const 386
12.3. Zastosowanie wskaźników przy dostępie do konkretnych komórek pamięci 389
12.4. Rezerwacja obszarów pamięci 390
12.4.1. Operatory new i delete albo Oratorium Stworzenie Świata 391
12.4.2. Operator new a słowo kluczowe auto 395
12.4.3. Inicjalizacja obiektu tworzonego operatorem new 395
12.4.4. Operatorem new możemy także tworzyć obiekty stałe 396
12.4.5. Dynamiczna alokacja tablicy 397
12.4.6. Tablice wielowymiarowe tworzone operatorem new 398
12.4.7. Umiejscawiający operator new 401
12.4.8. „Przychodzimy, odchodzimy – cichuteńko, na...” 406
12.4.9. Zapas pamięci to nie studnia bez dna 408
12.4.10. Nowy sposób powiadomienia: rzucenie wyjątku std::bad_alloc 409
12.4.11. Funkcja set_new_handler 411
12.5. Ćwiczenia 413
13. Wskaźniki – runda trzecia 417
13.1. Stałe wskaźniki 417
13.2. Stałe wskaźniki a wskaźniki do stałych 418
13.2.1. Wierzch i głębia 419
13.3. Definiowanie wskaźnika z użyciem auto 420
13.3.1. Symbol zastępczy auto a opuszczanie gwiazdki przy definiowaniu wskaźnika 423
13.4. Sposoby ustawiania wskaźników 425
13.5. Parada kłamców, czyli o rzutowaniu const_cast 427
13.6. Tablice wskaźników 431
13.7. Wariacje na temat C-stringów 433
13.8. Argumenty z linii wywołania programu 440
13.9. Ćwiczenia 443
14. Wskaźniki do funkcji 445
14.1. Wskaźnik, który może wskazywać na funkcję 445
14.2. Ćwiczenia z definiowania wskaźników do funkcji 448
14.3. Wskaźnik do funkcji jako argument innej funkcji 454
14.4. Tablica wskaźników do funkcji 458
14.5. Użycie deklaracji using i typedef w świecie wskaźników 463
14.5.1. Alias przydatny w argumencie funkcji 463
14.5.2. Alias przydatny w definicji tablicy wskaźników do funkcji 464
14.6. Użycie auto lub decltype do automatycznego rozpoznania potrzebnego typu 465
14.7. Ćwiczenia 467
15. Przeładowanie nazwy funkcji 469
15.1. Co oznacza przeładowanie 469
15.2. Przeładowanie od kuchni 472
15.3. Jak możemy przeładowywać, a jak się nie da? 472
15.4. Czy przeładowanie nazw funkcji jest techniką orientowaną obiektowo? 475
15.5. Linkowanie z modułami z innych języków 476
15.6. Przeładowanie a zakres ważności deklaracji funkcji 477
15.7. Rozważania o identyczności lub odmienności typów argumentów 479
15.7.1. Przeładowanie a typy tworzone z using lub typedef oraz typy enum 480
15.7.2. Tablica a wskaźnik 480
15.7.3. Pewne szczegóły o tablicach wielowymiarowych 481
15.7.4. Przeładowanie a referencja 483
15.7.5. Identyczność typów: T, const T, volatile T 484
15.7.6. Przeładowanie a typy: T*, volatile T*, const T* 485
15.7.7. Przeładowanie a typy: T&, volatile T&, const T& 486
15.8. Adres funkcji przeładowanej 487
15.8.1. Zwrot rezultatu będącego adresem funkcji przeładowanej 489
15.9. Kulisy dopasowywania argumentów do funkcji przeładowanych 491
15.10. Etapy dopasowania 492
15.10.1. Etap 1. Dopasowanie dokładne, bo konwersja niepotrzebna 492
15.10.2. Etap 1a. Dopasowanie dokładne, bo z tzw. trywialną konwersją 493
15.10.3. Etap 2. Dopasowanie z awansem (z promocją) 494
15.10.4. Etap 3. Próba dopasowania za pomocą konwersji standardowych 496
15.10.5. Etap 4. Dopasowanie z użyciem konwersji zdefiniowanych przez użytkownika 498
15.10.6. Etap 5. Dopasowanie do funkcji z wielokropkiem 498
15.11. Wskaźników nie dopasowuje się inaczej niż dosłownie 498
15.12. Dopasowywanie wywołań z kilkoma argumentami 499
15.13. Ćwiczenia 500
16. Klasy 503
16.1. Typy definiowane przez użytkownika 503
16.2. Składniki klasy 505
16.3. Składnik będący obiektem 506
16.4. Kapsułowanie 507
16.5. Ukrywanie informacji 508
16.6. Klasa a obiekt 511
16.7. Wartości wstępne w składnikach nowych obiektów. Inicjalizacja „w klasie” 513
16.8. Funkcje składowe 516
16.8.1. Posługiwanie się funkcjami składowymi 516
16.8.2. Definiowanie funkcji składowych 517
16.9. Jak to właściwie jest? (this) 522
16.10. Odwołanie się do publicznych danych składowych obiektu 524
16.11. Zasłanianie nazw 525
16.11.1. Nie sięgaj z klasy do obiektów globalnych 528
16.12. Przeładowanie i zasłonięcie równocześnie 529
16.13. Nowa klasa? Osobny plik! 529
16.13.1. Poznajmy praktyczną realizację wieloplikowego programu 532
16.13.2. Zasada umieszczania dyrektywy using namespace w plikach 544
16.14. Przesyłanie do funkcji argumentów będących obiektami 544
16.14.1. Przesyłanie obiektu przez wartość 544
16.14.2. Przesyłanie przez referencję 546
16.15. Konstruktor – pierwsza wzmianka 547
16.16. Destruktor – pierwsza wzmianka 552
16.17. Składnik statyczny 556
16.17.1. Do czego może się przydać składnik statyczny w klasie? 565
16.18. Statyczna funkcja składowa 565
16.18.1. Deklaracja składnika statycznego mająca inicjalizację „w klasie” 570
16.19. Funkcje składowe typu const oraz volatile 576
16.19.1. Przeładowanie a funkcje składowe const i volatile 580
16.20. Struktura 580
16.21. Klasa będąca agregatem. Klasa bez konstruktora 581
16.22. Funkcje składowe z przydomkiem constexpr 583
16.23. Specyfikator mutable 590
16.24. Bardziej rozbudowany przykład zastosowania klasy 591
16.25. Ćwiczenia 602
17. Biblioteczna klasa std::string 607
17.1. Rozwiązanie przechowywania tekstów musiało się znaleźć 607
17.2. Klasa std::string to przecież nasz stary znajomy 609
17.3. Definiowanie obiektów klasy string 610
17.4. Użycie operatorów =, +, += w pracy ze stringami 615
17.5. Pojemność, rozmiar i długość stringu 616
17.5.1. Bliźniacze funkcje size() i length() 616
17.5.2. Funkcja składowa empty 617
17.5.3. Funkcja składowa max_size 617
17.5.4. Funkcja składowa capacity 617
17.5.5. Funkcje składowe reserve i shrink_to_fit 619
17.5.6. resize – zmiana długości stringu „na siłę” 620
17.5.7. Funkcja składowa clear 622
17.6. Użycie operatora [ ] oraz funkcji at 622
17.6.1. Działanie operatora [ ] 623
17.6.2. Działanie funkcji składowej at 624
17.6.3. Przebieganie po wszystkich literach stringu zakresowym for 627
17.7. Funkcje składowe front i back 627
17.8. Jak umieścić w tekście liczbę? 628
17.9. Jak wczytać liczbę ze stringu? 630
17.10. Praca z fragmentem stringu, czyli z substringiem 633
17.11. Funkcja składowa substr 634
17.12. Szukanie zadanego substringu w obiekcie klasy string – funkcje find 635
17.13. Szukanie rozpoczynane od końca stringu 638
17.14. Szukanie w stringu jednego ze znaków z zadanego zestawu 639
17.15. Usuwanie znaków ze stringu – erase i pop_back 641
17.16. Wstawianie znaków do istniejącego stringu – funkcje insert 642
17.17. Zamiana części znaków na inne znaki – replace 644
17.18. Zaglądanie do wnętrza obiektu klasy string funkcją data 647
17.19. Zawartość obiektu klasy string a C-string 648
17.20. W porządku alfabetycznym, czyli porównywanie stringów 651
17.20.1. Porównywanie stringów za pomocą funkcji compare 652
17.20.2. Porównywanie stringów przy użyciu operatorów ==, !=, , = 656
17.21. Zamiana treści stringu na małe lub wielkie litery 657
17.22. Kopiowanie treści obiektu klasy string do tablicy znakowej – funkcja copy 659
17.23. Wzajemna zamiana treści dwóch obiektów klasy string – funkcja swap 660
17.24. Wczytywanie z klawiatury stringu o nieznanej wcześniej długości – getline 661
17.24.1. Pułapka, czyli jak getline może Cię zaskoczyć 664
17.25. Iteratory stringu 668
17.25.1. Iterator do obiektu stałego 672
17.25.2. Funkcje składowe klasy string pracujące z iteratorami 673
17.26. Klasa string korzysta z techniki przenoszenia 678
17.27. Bryk, czyli „pamięć zewnętrzna” programisty 679
17.28. Ćwiczenia 687
18. Deklaracje przyjaźni 694
18.1. Przyjaciele w życiu i w C++ 694
18.2. Przykład: dwie klasy deklarują przyjaźń z tą samą funkcją 696
18.3. W przyjaźni trzeba pamiętać o kilku sprawach 698
18.4. Obdarzenie przyjaźnią funkcji składowej innej klasy 701
18.5. Klasy zaprzyjaźnione 703
18.6. Konwencja umieszczania deklaracji przyjaźni w klasie 705
18.7. Kilka otrzeźwiających słów na zakończenie 705
18.8. Ćwiczenia 706
19. Obsługa sytuacji wyjątkowych 708
19.1. Jak dać znać, że coś się nie udało? 708
19.2. Pierwszy prosty przykład 710
19.3. Kolejność bloków catch ma znaczenie 712
19.4. Który blok catch nadaje się do złapania lecącego wyjątku? 713
19.5. Bloki try mogą być zagnieżdżane 715
19.6. Obsługa wyjątków w praktycznym programie 718
19.7. Specyfikator noexcept i operator noexcept 729
19.8. Ćwiczenia 732
20. Klasa-składnik oraz klasa lokalna 734
20.1. Klasa-składnik, czyli gdy w klasie jest zagnieżdżona definicja innej klasy 734
20.2. Prawdziwy przykład zagnieżdżenia definicji klasy 741
20.3. Lokalna definicja klasy 752
20.4. Lokalne nazwy typów 755
20.5. Ćwiczenia 756
21. Konstruktory i destruktory 758
21.1. Konstruktor 758
21.1.1. Przykład programu zawierającego klasę z konstruktorami 759
21.2. Specyfikator (przydomek) explicit 770
21.3. Kiedy i jak wywoływany jest konstruktor 771
21.3.1. Konstruowanie obiektów lokalnych 771
21.3.2. Konstruowanie obiektów globalnych 772
21.3.3. Konstrukcja obiektów tworzonych operatorem new 772
21.3.4. Jawne wywołanie konstruktora 773
21.3.5. Dalsze sytuacje, gdy pracuje konstruktor 776
21.4. Destruktor 776
21.4.1. Jawne wywołanie destruktora (ogromnie rzadka sytuacja) 778
21.5. Nie rzucajcie wyjątków z destruktorów 778
21.6. Konstruktor domniemany 780
21.7. Funkcje składowe z przypiskami = default i = delete 781
21.8. Konstruktorowa lista inicjalizacyjna składników klasy 783
21.8.1. Dla wtajemniczonych: wyjątki rzucane z konstruktorowej listy inicjalizacyjnej 790
21.9. Konstruktor delegujący 794
21.10. Pomocnicza klasa std::initializer_list – lista inicjalizatorów 801
21.10.1. Zastosowania niekonstruktorowe 801
21.10.2. Konfuzja: lista inicjalizatorów a lista inicjalizacyjna 810
21.10.3. Konstruktor z argumentem będącym klamrową listą inicjalizatorów 811
21.11. Konstrukcja obiektu, którego składnikiem jest obiekt innej klasy 816
21.12. Konstruktory niepubliczne? 823
21.13. Konstruktory constexpr mogą wytwarzać obiekty constexpr 825
21.14. Ćwiczenia 835
22. Konstruktory: kopiujący i przenoszący 838
22.1. Konstruktor kopiujący (albo inicjalizator kopiujący) 838
22.2. Przykład klasy z konstruktorem kopiującym 839
22.3. Kompilatorowi wolno pominąć niepotrzebne kopiowanie 844
22.4. Dlaczego przez referencję? 846
22.5. Konstruktor kopiujący gwarantujący nietykalność 847
22.6. Współodpowiedzialność 848
22.7. Konstruktor kopiujący generowany automatycznie 848
22.8. Kiedy powinniśmy sami zdefiniować konstruktor kopiujący? 849
22.9. Referencja do r-wartości daje zezwolenie na recykling 856
22.10. Funkcja std::move, która nie przenosi, a tylko rzutuje 859
22.11. Odebrana r-wartość staje się w ciele funkcji l-wartością 861
22.12. Konstruktor przenoszący (inicjalizator przenoszący) 863
22.12.1. Konstruktor przenoszący generowany przez kompilator 868
22.12.2. Inne konstruktory generowane automatycznie 868
22.12.3. Zwrot obiektu lokalnego przez wartość? Nie używamy przenoszenia! 869
22.13. Tak zwana „semantyka przenoszenia” 870
22.14. Nowe pojęcia dla ambitnych: gl-wartość, x-wartość i pr-wartość 870
22.15. decltype – operator rozpoznawania typu bardzo wyszukanych wyrażeń 873
22.16. Ćwiczenia 878
23. Tablice obiektów 880
23.1. Definiowanie tablic obiektów i praca z nimi 880
23.2. Tablica obiektów definiowana operatorem new 881
23.3. Inicjalizacja tablic obiektów 883
23.3.1. Inicjalizacja tablicy, której obiekty są agregatami 883
23.3.2. Inicjalizacja tablic, których elementy nie są agregatami 886
23.4. Wektory obiektów 890
23.4.1. Wektor, którego elementami są obiekty klasy będącej agregatem 892
23.4.2. Wektor, którego elementami są obiekty klasy niebędącej agregatem 894
23.5. Ćwiczenia 895
24. Wskaźnik do składników klasy 896
24.1. Wskaźniki zwykłe – repetytorium 896
24.2. Wskaźnik do pokazywania na składnik-daną 897
24.2.1. Przykład zastosowania wskaźników do składników klasy 901
24.3. Wskaźnik do funkcji składowej 908
24.3.1. Przykład zastosowania wskaźników do funkcji składowych 910
24.4. Tablica wskaźników do danych składowych klasy 917
24.5. Tablica wskaźników do funkcji składowych klasy 918
24.5.1. Przykład tablicy/wektora wskaźników do funkcji składowych 919
24.6. Wskaźniki do składników statycznych są zwykłe 922
24.7. Ćwiczenia 923
25. Konwersje definiowane przez użytkownika 925
25.1. Sformułowanie problemu 925
25.2. Konstruktory konwertujące 927
25.2.1. Kiedy jawnie, kiedy niejawnie 928
25.2.2. Przykład konwersji konstruktorem 933
25.3. Funkcja konwertująca – operator konwersji 935
25.3.1. Na co funkcja konwertująca zamieniać nie może 941
25.4. Który wariant konwersji wybrać? 942
25.5. Sytuacje, w których zachodzi konwersja 944
25.6. Zapis jawnego wywołania konwersji typów 945
25.6.1 Advocatus zapisu przypominaj¹cego: „wywo³anie funkcji” 945
25.6.2. Advocatus zapisu: „rzutowanie” 946
25.7. Nie całkiem pasujące argumenty, czyli konwersje kompilatora przy dopasowaniu 946
25.8. Kilka rad dotyczących konwersji 951
25.9. Ćwiczenia 952
26. Przeładowanie operatorów 954
26.1. Co to znaczy przeładować operator? 954
26.2. Przeładowanie operatorów – definicja i trochę teorii 956
26.3. Moje zabawki 960
26.4. Funkcja operatorowa jako funkcja składowa 961
26.5. Funkcja operatorowa nie musi być przyjacielem klasy 964
26.6. Operatory predefiniowane 964
26.7. Ile operandów ma mieć ten operator? 965
26.8. Operatory jednooperandowe 965
26.9. Operatory dwuoperandowe 968
26.9.1. Przykład na przeładowanie operatora dwuoperandowego 968
26.9.2. Przemienność 970
26.9.3. Choć operatory inne, to nazwę mają tę samą 971
26.10. Przykład zupełnie niematematyczny 971
26.11. Operatory postinkrementacji i postdekrementacji – koniec z niesprawiedliwością 981
26.12. Praktyczne rady dotyczące przeładowania 983
26.13. Pojedynek: operator jako funkcja składowa czy globalna? 985
26.14. Zasłona spada, czyli tajemnica operatora 1012
27.1. Cztery operatory, które muszą być niestatycznymi funkcjami składowymi 1012
27.2. Operator przypisania = (wersja kopiująca) 1012
27.2.1. Przykład na przeładowanie (kopiującego) operatora przypisania 1014
27.2.2. Przypisanie „kaskadowe” 1021
27.2.3. Po co i jak zabezpieczamy się przed przypisaniem a = a 1023
27.2.4. Jak opowiedzieć potocznie o konieczności istnienia operatora przypisania? 1024
27.2.5. Kiedy kopiujący operator przypisania nie jest generowany automatycznie 1026
27.3. Przenoszący operator przypisania = 1026
27.4. Specjalne funkcje składowe i nierealna prosta zasada 1035
27.5. Operator [ ] 1036
27.6. Operator () 1040
27.7. Operator –> 1046
27.7.1. „Sprytny wskaźnik” wykorzystuje przeładowanie właśnie tego operatora 1048
27.8. Ćwiczenia 1055
28. Przeładowanie operatorów new i delete na użytek klasy 1057
28.1. Po co przeładowujemy operatory new i new[ ] 1057
28.2. Funkcja operator new i operator new[ ] w klasie K 1058
28.3. Jak się deklaruje operatory new i delete w klasie? 1061
28.4. Przykładowy program z przeładowanymi new i delete 1063
28.4.1. Gdy dopuszczamy rzucanie wyjątku std::bad_alloc 1064
28.4.2. Po staremu nadal można 1069
28.4.3. Rezerwacja tablicy obiektów naszej klasy Twektorek 1069
28.4.4. Nasze własne argumenty wysłane do operatora new 1071
28.4.5. Operatory new i delete odziedziczone do klasy pochodnej 1073
28.4.6. A jednak polimorfizm jest możliwy 1075
28.4.7. Tworzenie i likwidowanie tablicy obiektów klasy pochodnej 1075
28.4.8. Operatory new, które nie rzucą wyjątku std::bad_alloc 1076
28.5. Rzut oka wstecz na przeładowanie operatorów 1081
28.6. Ćwiczenia 1082
29. Unie i pola bitowe 1084
29.1. Unia 1084
29.2. Unia anonimowa 1086
29.3. Klasa uniopodobna (unia z metryczką) 1088
29.4. Gdy składnik unii jest obiektem jakiejś klasy 1090
29.5. Unia o składnikach mających swe konstruktory, destruktory itp. 1092
29.6. Pola bitowe 1099
29.7. Unia i pola bitowe upraszczają deszyfrowanie słów danych 1103
29.8. Ćwiczenia 1110
30. Wyrażenia lambda i wysłanie kodu do innych funkcji 1114
30.1. Preludium: dwa sposoby przesłania kryterium oceniania 1114
30.1.1. Sposób I. Kryterium przekazane wskaźnikiem do funkcji (orzekającej) 1117
30.1.2. Sposób II. Kryterium umieszczone w obiekcie funkcyjnym 1119
30.1.3. Kryterium oceny z parametrem (czyli o wyższości funktorów) 1121
30.1.4. Funkcja-algorytm biblioteczny std::count_if 1123
30.1.5. Co lepsze: funkcja orzekająca czy orzekający obiekt funkcyjny? 1126
30.2. Wyrażenie lambda 1128
30.3. Formy wyrażenia lambda 1133
30.3.1. Lista argumentów (formalnych) 1134
30.3.2. Ciało wyrażenia lambda 1134
30.3.3. Typ rezultatu 1135
30.3.4. Lista wychwytywania 1136
30.3.5. Słowo kluczowe mutable w wyrażeniu lambda 1138
30.3.6. Specyfikacja dotycząca wyjątków rzucanych z wyrażenia lambda 1139
30.4. Wyrażenie lambda zastosowane w funkcji składowej 1139
30.5. Tworzenie (nazwanych) obiektów lambda słowem auto 1143
30.5.1. Tworzenie obiektów na lambdy słowem kluczowym auto 1144
30.5.2. Tworzenie (nazwanych) obiektów lambda szablonem std::function 1146
30.6. Stowarzyszenie martwych referencji 1151
30.7. Rekurencja przy użyciu wyrażenia lambda 1154
30.8. Wyrażenie lambda jako domniemana wartość argumentu 1158
30.9. Rzucanie wyjątków z wyrażenia lambda 1162
30.10. Vivat lambda! 1166
30.11. Ćwiczenia 1167
31. Dziedziczenie klas 1170
31.1. Istota dziedziczenia 1170
31.2. Dostęp do składników 1173
31.2.1. Prywatne składniki klasy podstawowej 1173
31.2.2. Nieprywatne składniki klasy podstawowej 1175
31.2.3. Klasa pochodna też decyduje 1176
31.2.4. Deklaracja dostępu using, czyli udostępnianie wybiórcze 1178
31.3. Czego się nie dziedziczy 1181
31.3.1. „Niedziedziczenie” konstruktorów 1181
31.3.2. „Niedziedziczenie” operatora przypisania 1182
31.3.3. „Niedziedziczenie” destruktora 1182
31.4. Drzewo genealogiczne 1183
31.5. Dziedziczenie – doskonałe narzędzie programowania 1184
31.6. Kolejność wywoływania konstruktorów 1186
31.7. Przypisanie i inicjalizacja obiektów w warunkach dziedziczenia 1192
31.7.1. Klasa pochodna nie definiuje swojego kopiującego operatora przypisania 1192
31.7.2. Klasa pochodna nie definiuje swojego konstruktora kopiującego 1193
31.7.3. Inicjalizacja i przypisywanie według obiektu będącego const 1194
31.8. Przykład: konstruktor kopiujący i operator przypisania dla klasy pochodnej 1194
31.8.1. Jak zainstalować mechanizm kopiowania w klasie pochodnej 1200
31.8.2. Jak w klasie pochodnej zainstalować mechanizm przenoszenia 1204
31.9. Dziedziczenie od kilku „rodziców” (wielodziedziczenie) 1208
31.9.1. Konstruktor klasy pochodnej przy wielodziedziczeniu 1209
31.9.2. Ryzyko wieloznaczności przy wielodziedziczeniu 1212
31.9.3. Czy bliższe pokrewieństwo usuwa wieloznaczność? 1214
31.9.4. Poszlaki 1214
31.10. Sposób na „odziedziczenie” konstruktorów 1215
31.11. Pojedynek: dziedziczenie klasy contra zawieranie obiektów składowych 1222
31.12. Wspaniałe konwersje standardowe przy dziedziczeniu 1224
31.12.1. Panorama korzyści 1228
31.12.2. Czego się nie opłaca robić 1230
31.12.3. Tuzin samochodów nie jest rodzajem tuzina pojazdów 1231
31.12.4. Konwersje standardowe wskaźnika do składnika klasy 1235
31.13. Wirtualne klasy podstawowe 1237
31.13.1. Publiczne i prywatne dziedziczenie tej samej klasy wirtualnej 1241
31.13.2. Uwagi o konstrukcji i inicjalizacji w przypadku klas wirtualnych 1241
31.13.3. Dominacja klas wirtualnych 1245
31.14. Ćwiczenia 1246
32. Wirtualne funkcje składowe 1253
32.1. Wirtualny znaczy: (teoretycznie) możliwy 1253
32.2. Polimorfizm 1260
32.3. Typy rezultatów różnych realizacji funkcji wirtualnej 1263
32.3.1. Zamiast „odpowiedni typ rezultatu” kompilator powie „kowariant” 1264
32.4. Dalsze cechy funkcji wirtualnej 1266
32.5. Wczesne i późne wiązanie 1268
32.6. Kiedy dla wywołań funkcji wirtualnych zachodzi jednak wczesne wiązanie? 1270
32.7. Kulisy białej magii, czyli jak to jest zrobione 1271
32.8. Funkcja wirtualna, a mimo to inline 1273
32.9. Destruktor? Najlepiej wirtualny! 1273
32.10. Pojedynek – funkcje przeładowane, zasłaniające się i wirtualne (zacierające się) 1275
32.11. Kontekstowe słowa kluczowe override i final 1277
32.11.1. Przykład użycia override i final, a także wirtualnych destruktorów 1279
32.12. Klasy abstrakcyjne 1290
32.13. Wprawdzie konstruktor nie może być wirtualny, ale. 1297
32.14. Rzutowanie dynamic_cast jest dla typów polimorficznych 1303
32.15. POD, czyli Pospolite Stare Dane 1306
32.16. Wszystko, co najważniejsze 1310
32.17. Finis coronat opus 1312
32.18. Ćwiczenia 1312
33. Operacje wejścia/wyjścia – podstawy 1316
33.1. Biblioteka iostream 1317
33.2. Strumień 1317
33.3. Strumienie zdefiniowane standardowo 1319
33.4. Operatory >> i definiowane przez użytkownika 1325
33.7.1. Operatorów wstawiania i wyjmowania ze strumienia nie dziedziczy się 1330
33.7.2. Operatory wstawiania i wyjmowania nie mogą być wirtualne. Niestety 1331
33.8 Sterowanie formatem 1334
33.9. Flagi stanu formatowania 1334
33.9.1. Znaczenie poszczególnych flag sterowania formatem 1336
33.10. Sposoby zmiany trybu (reguł) formatowania 1341
33.11. Manipulatory 1341
33.11.1. Manipulatory bezargumentowe 1342
33.11.2. Manipulatory mające argumenty 1347
33.11.3. Manipulator setw(int) 1347
33.11.4. Manipulator setfill 1350
33.11.5. Manipulator setprecision(int) 1350
33.11.6. Manipulator std::setbase(int) 1352
33.11.7. Manipulatory setiosflags, resetiosflags 1353
33.11.8. Tabele z zestawieniem manipulatorów 1353
33.12. Definiowanie swoich manipulatorów 1355
33.12.1. Manipulator jako funkcja 1355
33.12.2. Definiowanie manipulatora z argumentem 1357
33.13. Zmiana sposobu formatowania funkcjami setf, unsetf 1360
33.14. Dodatkowe funkcje do zmiany parametrów formatowania 1366
33.14.1. Funkcja width 1367
33.14.2. Funkcja składowa fill 1368
33.14.3. Funkcja precision 1369
33.14.4. Funkcja copyfmt 1370
33.15. Nieformatowane operacje wejścia/wyjścia 1370
33.16. Omówienie funkcji wyjmujących ze strumienia 1372
33.16.1. Funkcje do pracy ze znakami i napisami 1372
33.16.2. Wczytywanie binarne – funkcja read 1378
33.16.3. Funkcja ignore 1379
33.16.4. Pożyteczne funkcje pomocnicze 1381
33.16.5. Funkcje wstawiające do strumienia 1383
33.17. Ćwiczenia 1385
34. Operacje we/wy na plikach 1390
34.1. Strumienie płynące do lub od plików 1390
34.1.1. Otwieranie i zamykanie strumienia 1392
34.2. Błędy w trakcie pracy strumienia 1397
34.2.1. Flagi stanu błędu strumienia 1397
34.2.2. Funkcje do pracy na flagach błędu 1398
34.2.3. Kilka udogodnień dla sprawdzania poprawności 1399
34.2.4. Ustawianie i kasowanie flag błędu strumienia 1400
34.2.5. Trzy plagi, czyli „gotowiec”, jak radzić sobie z błędami 1404
34.3. Przykład programu pracującego na plikach 1408
34.4. Przykład programu zapisującego dane tekstowo i binarnie 1410
34.4.1. Zapis w trybie tekstowym 1414
34.4.2. Odczyt z pliku tekstowego 1415
34.4.3. Zapis danych w plikach binarnych 1417
34.4.4. Odczyt danych z pliku binarnego 1418
34.5. Strumienie a technika rzucania wyjątków 1420
34.6. Wybór miejsca czytania lub pisania w pliku 1424
34.6.1. Funkcje składowe informujące o pozycji wskaźników 1425
34.6.2. Wybrane funkcje składowe do pozycjonowania wskaźników 1425
34.7. Pozycjonowanie w przykładzie większego programu 1428
34.8. Tie – harmonijna praca dwóch strumieni 1434
34.9. Ćwiczenia 1436
35. Operacje we/wy na stringach 1439
35.1. Strumień zapisujący do obiektu klasy string 1439
35.1.1. Przykłady ilustrujące użycie klasy ostringstream 1443
35.2. Strumień czytający z obiektu klasy string 1446
35.2.1. Prosty przykład użycia strumienia istringstream 1448
35.2.2. Strumień istringstream a wczytywanie parametrów-danych 1451
35.2.3. Wczytywanie argumentów wywoływania programu 1456
35.3. Ożenek: strumień stringstream czytający i zapisujący do stringu 1460
35.3.1. Przykładowy program posługujący się klasą stringstream 1461
35.4. Ćwiczenia 1465
36. Projektowanie programów orientowanych obiektowo 1467
36.1. Przegląd kilku technik programowania 1467
36.1.1. Programowanie liniowe (linearne) 1468
36.1.2. Programowanie proceduralne (czyli „orientowane funkcyjnie”) 1468
36.1.3. Programowanie z ukrywaniem (zgrupowaniem) danych 1468
36.1.4. Programowanie obiektowe – programowanie bazujące na obiektach 1469
36.1.5. Programowanie obiektowo orientowane (OO) 1469
36.2. O wyższości programowania OO nad Świętami Wielkiej Nocy 1470
36.3. Obiektowo orientowane: projektowanie 1473
36.4. Praktyczne wskazówki dotyczące projektowania programu techniką OO 1474
36.4.1. Rekonesans, czyli rozpoznanie zagadnienia 1475
36.4.2. Faza projektowania 1475
36.4.3. Etap 1. Identyfikacja zachowań systemu 1477
36.4.4. Etap 2. Identyfikacja obiektów (klas obiektów) 1477
36.4.5. Etap 3. Usystematyzowanie klas obiektów 1479
36.4.6. Etap 4. Określenie wzajemnych zależności klas 1480
36.4.7. Etap 5. Składanie modelu. Sekwencje działań obiektów i cykle życiowe 1482
36.5. Faza implementacji 1483
36.6. Przykład projektowania 1483
36.7. Rozpoznanie naszego zagadnienia 1484
36.8. Projektowanie 1488
36.8.1. Etap 1. Identyfikacja zachowań naszego systemu 1488
36.8.2. Etap 2. Identyfikacja klas obiektów, z którymi mamy do czynienia 1489
36.8.3. Etap 3. Usystematyzowanie klas obiektów z naszego systemu 1492
36.8.4. Etap 4. Określamy wzajemne zależności klas 1494
36.8.5. Etap 5. Składamy model naszego systemu 1496
36.9. Implementacja modelu naszego systemu 1501
37. Szablony – programowanie uogólnione 1509
37.1. Definiowanie szablonu klas 1510
37.2. Prosty program z szablonem klas 1512
37.2.1. Ostrożnie z referencją jako parametrem aktualnym 1514
37.3. Szablon do produkcji funkcji 1515
37.4. Cudów nie ma. Sorry. 1519
37.5. Jak rozmieszczać w plikach szablony klas? 1520
37.6. Tylko dla orłów 1521
37.7. Szablony klas, drugie starcie 1521
37.8. Co może być parametrem szablonu – zwiastun 1522
37.9. Rozbudowany przykład z szablonem klas 1522
37.9.1. Definiowanie funkcji składowych szablonu klas 1527
37.9.2. Składniki statyczne w szablonie klasy 1528
37.9.3. Obiekt klasy szablonowej tworzony operatorem new 1530
37.9.4. Dyrektywa using składnikiem szablonu klas 1531
37.9.5. Przeładowany operator