...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


Nigdy nie byłem fanem Benighted. Nie zostanę nim także teraz, po lekturze najnowszego krążka zatytułowanego "Carnivore Sublime". Siódmy longplej w karierze francuskiego kwintetu nie zwilża mnie, nie robi sieczki z mózgu, nie rozpierdala na łopatki, nie porywa, ani nie podnieca. Brzmi jak typowy przedstawiciel gatunku, nie proponuje niczego nowego, niczym nie zaskakuje. Owszem, jest brutalny, wściekły i gęsty jak babcina zupa, ale z wyjątkiem jednego, może dwóch kawałków – totalnie niezapamiętywalny.

Kawałki mijają jeden za drugim, licznik pokazuje któreś naste przesłuchanie, a w głowie odbijają się echem jedynie pokwikiwania wokalisty. Nie postarali się muzycy o to, by w muzyce działo się coś więcej niż tylko soniczny rozpierdol i decybelowy armagedon. Basu jest jak na lekarstwo, kombinowania prawie wcale, koncept sprowadza się do robienia totalnej sieczki i nawet agresja wydaje się jakaś taka nieszczera. Dwadzieścia lat temu pewnie mógłbym się zlać z radości słysząc taką nawałnicę dźwięków, ale dziś nie czuję się przekonany. Faktem jest natomiast, że po którymś tam okrążeniu Carnivore Sublime zaczyna podobać się nieco bardziej; może to jednak wynikać z postępującego otępienia wywołanego muzyką oraz spowodowanego tym obniżenia własnych standardów, co w ogólnym rozrachunku oczywiście nie świadczy za dobrze o muzyce. Na dodatek, od czasu do czasu, wokalista — jak to ma w zwyczaju — ucieka się do zupełnie bezsensownych i totalnie z dupy pojękiwań i numetalowych zawodzeń. Muszę mu jednak zwrócić honor, bo razem z pałkerem są prawdziwymi perełkami wydawnictwa. Pozostawiając strunowców daleko w tyle, ci dwaj panowie robią co tylko w ich mocy, by dodać trochę barw raczej jednowymiarowej i przewidywalnej muzyce. Wokalista Julien Truchan ma w swoim repertuarze bodaj każdy rodzaj wydawania dźwięku przy pomocy własnych strun głosowych, a czasami, mam wrażenie, korzysta także z pomocy własnych jelit i żołądka dopieszczonych kebabem – tak głębokie i trzewne są bowiem jego wynurzenia. Drugi z panów — Kevin Foley — nakurwia za to jak cyborg – precyzyjnie, z werwą i cholernie intensywnie. Nie ma w jego grze za wiele finezji, ale mocy zdecydowanie tak. Także brzmienie jest niczego sobie, bo selektywne na tyle, by pozwolić wyłapać poszczególne dźwięki, jednak nie na tyle, by kłuło w uszy sztucznością, jest także dość naturalne i mięsiste. Wspomniane wcześniej utwory to „Noise” oraz „Experience Your Flesh” i, co jest oczywiste, są to najciekawsze kompozycje na krążku. Podsumowując, krążek dupy nie urywa w ogóle, gdyby nie poczucie rzetelności – zamiast na kilkunastu skończyłoby się na jednym przesłuchaniu i jedyną sytuacją, w której może się jakoś sprawdzać jest koncert.

To jednak zdecydowanie za mało, by nawet pomyśleć o poleceniu tego albumu. Carnivore Sublime to po prostu średniak, niewyróżniający się niczym pan Kowalski. Nawet nie jestem pewien, czy podnieci na dłużej największych koneserów brutalnego death’u i grindcore’a.

5,5/10 (deaf)

French outfit Benighted has kicked the metal into high gear and cranked the nob to 11 with the staggeringly chaotic mix of brutal death and grind on “Carnivore Sublime.” The extreme nature of the vocals – even more so than on the standard death metal release – will likely split potential listeners and be a turn off for some. But even those who will absolutely hate the squealing should give the album a listen anyway just to hear how insane a metal album can get.

The tracks on “Carnivore Sublime” are the equivalent of a sudden devastating storm: they show up, annihilate everything for two or three minutes, then leave. Unlike quite a few bands in this style, Benighted actually manages to clearly bring in different influences on each track and make the songs stand out from one another. In fact, calling it a schizophrenic album wouldn't be too far off the mark, between the experimental ping ponging of styles on “Spit,” the sudden and drastic change in pacing and atmosphere on the title track, or the deathcore vibe in some of the guitar work.

Vocal variation is on overdrive throughout the album, with high pitched shrieks, low growls, and harsher “cleans” that you might hear from an industrial or punk band. That variation is welcome, but for one exception: the pig squeals. They are a prominent feature of the album, and if you can't stand that sucked-in air squealing that's unintentionally hilarious, you are definitely going to get less out of the album. Some of them go so unpleasantly wet and gurgled to the point that only serious pornogrind fans are going to get any enjoyment.

That being said, there are still plenty of other vocal styles in the maelstrom of “Carnivore Sublime,” and the musicianship is top-notch extreme metal mayhem, so give it a try even if you hate the most over the top grunts death metal has to offer.

Highs: This is chaos made manifest: it's everything extreme metal should be.

Lows: The pig squeals, oh good god the awful pig squeals!

Bottom line: Brutal death and grind collide in a chaotic maelstrom of extreme metal. If you can deal with the pig squeal vocals, this is a ride well worth taking.

1. X2Y 1:29
2. Noise 3:09
3. Experience Your Flesh 3:06
4. Slaughter/Suicide 4:38
5. Spit 3:26
Guest [Additional Vocals] - Niklas Kvarforth

6. Defiled Purity 4:51
7. Jekyll 2:07
8. Collection Of Dead Portraits 3:15
Guest [Additional Vocals] - Adrien

9. Carnivore Sublime 4:25
10. Les Morsures Du Cerbère 3:54
Guest [Additional Vocals] - Collapse & Naked Disfigured Yo-Grut

11. June And The Laconic Solstice 3:28
Guest [Additional Vocals] - Michael Kern

Bass, Backing Vocals - Eric
Drums - Kevin
Guitar - Olivier
Guitar, Backing Vocals - Adrien
Vocals - Julien


https://www.youtube.com/watch?v=uBXrlzckmwQ

'Głupi ludzie wierzą w głupie bzdury,
Mądrzy ludzie wierzą w mądre bzdury'

CHURCH IS GIVING MORE LIGHT ONLY WHEN IT'S BURNING.

SEED 14:30-23:00.
POLECAM!!!