...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


Ten album to jedna z moich absolutnie ulubionych płyt. Nie tylko płyt Milesa Davisa, ale w zasadzie nie wyobrażam sobie życia bez tej muzyki. Takich płyt mam jedynie kilka, nie może być ich wiele, bowiem nie starczyłoby czasu na ciągłe powroty do ulubionych muzycznych fraz.

Oczywiście Miles Davis ma na swoim koncie wiele płyt bardziej znanych, takich, które po latach cały świat uznał nie tylko za muzycznie doskonałe, ale też historycznie ważne, jak choćby „Birth Of The Cool”, „Kind Of Blue”, „Bitches Brew”, czy wreszcie wszystko, co nagrał wspólnie z Gilem Evansem. Są również takie, które nieco niezauważone przeszły bez echa, a zawierają absolutnie fenomenalną muzykę, jak choćby wspominane przeze mnie niedawno wspólne nagrania Milesa Davisa z Johnem Lee Hookerem – „The Hot Spot”, monumentalne 20 płytowe wydanie wszystkich koncertów Milesa z Montreux – „The Complete Miles Davis At Montreux 1973-1991”, czy wreszcie chronologicznie całkiem bliskie dziś OPISywanej płycie nagrania „The Complete Live At The Plugged Nickel 1965”, na których George’a Colemana zastąpił Wayne Shorter.

Sam Miles Davis dający w połowie lat sześćdziesiątych setki koncertów zauważył wyjątkowość tego, który zagrał 12 lutego 1964 roku w Lincoln Center Philharmonic Hall w Nowym Jorku. W wielu wydaniach płyty cytowana jest jego wypowiedź z okresu postprodukcji materiału – „We just blew off that place that night. It was a motherfucker the way everybody played – and I mean everybody”. Może chciał przy okazji trochę obronić Goerge’a Colemana, który z pewnością nie był jego ulubionym saksofonistą?

W sumie to jednak nie saksofon jest na tej płycie najważniejszy. Miles tego wieczora sięgnął absolutnych szczytów swoich muzycznych możliwości. Moim zdaniem nikt nigdy wcześniej, ani później nie zagrał na trąbce tak genialnego koncertu. I chyba już nigdy nie zagra…

Producenci chyba nie rozpoznali od razu wyjątkowości tego nagrania, postanowili bowiem podzielić go na dwa albumy, nie zważając na kolejność wykonywanych utworów, utworzyli album z balladami – „My Funny Valentine: Miles Davis In Concert” i drugi, wydany kilka miesięcy później, cieszący się nieco mniejszym powodzeniem „Four & More”. To pozbawiło materiał dramaturgii, pozwoliło jednak trafić albumowi z balladami na listę albumów pop Billboardu i spędzić tam 9 tygodni, co było nie lada sukcesem i oznaczało, że płytą zainteresowali się słuchacze nie sięgający często po nagrania jazzowe.

Dziś bez problemu można kupić połączony materiał wydawany pod nieco przydługim tytułem „The Complete Concert 1964: My Funny Valentine + Four & More”. To najdoskonalsza wersja nagrania tego koncertu. Miles sięgnął tego wieczoru po sprawdzony koncertowy repertuar, znany słuchaczom co najmniej od kilku lat, utwory, do których lubił wracać, które przez lata doskonalił i ulepszał. Ciekawą muzyczną wycieczką jest zestawienie wykonań choćby „My Funny Valentine” z lat pięćdziesiątych z nagraniem z dzisiejszej płyty. To jednak zadanie dla muzykologów i historyków. Zdecydowanie lepiej jest zwyczajnie cieszyć się muzyką.

Ten wieczór był magiczny, nikt nie wie dlaczego, być może społeczny cel koncertu związany z walką o pełne prawa obywatelskie dla wszystkich mieszkańców USA, wyjątkowość sali, która w owym czasie nie gościła często muzyków jazzowych, poczucie młodych wtedy jeszcze Herbie Hancocka i Tony Williamsa, że może to jedyna okazja zagrania przed tak licznie zebraną publicznością? Zapewne to wszystko miało znaczenie. George Coleman, który oprócz jednej trasy po Europie z zespołem zaistniał jedynie na dwu studyjnych albumach Milesa Davisa zagrał koncert swojego życia. 12 lutego 1964 roku w Lincoln Center wydarzyło się coś niezwykłego, a dzięki nagraniom możemy wszyscy przekonać się o tym każdego dnia. Dla mnie „The Complete Concert 1964: My Funny Valentine + Four & More” to jedna z najważniejszych płyt w historii muzyki, całej muzyki…

Rafał Garszczyński

As successful as Miles’ Carnegie Hall concert had been in 1961, it was inevitable he would soon revisit the same setup: headline a venue of similar stature, sponsored by a worthy activist group, and record the performance for release. On February 12, 1964, he did exactly that at New York’s Philharmonic Hall, then just two years old and Valentine’s Day two days away. The concert was a benefit for not one, but three African-American NAACP, the Congress of Racial Equality and the Student Nonviolent Coordinating Committee.

As rushed as Columbia Records was in 1961—Miles had initially resisted the idea of taping that concert—three years later all was ready and in line. The resulting recording impressed the label and included so much material that they released it as two separate LPs, dividing the material energy-wise.

My Funny Valentine was the ballads album—delicacy and down-tempo energy. “Four” & More held the high-energy burners, the power and propulsion. (Reissues in the CD era brought the music together in their original sequence.) Both were immediate critical successes. “Lickety split. Zippity do-dah. Burn, baby, burn,” was one historian’s description of the breath-catching hurtle of tunes like “Walkin,’” “Four,” and “So What.” “Profoundly felt emotion with the minimum of fuss and the maximum of restraint,” is how another wrote of “”All of You,” “All Blues,” and the love song Miles had been shaping and revisiting since the early 1950s: “My Funny Valentine.”

Simply put, the pair are a high-water mark on multiple levels: arguably Miles’ top live recording from the early 1960s—technically, musically, and historically. The recording captured the evening’s excitement in feel and sound; audience applause is thunderous. Miles’ most consistent group of that period were nearing their first anniversary together, road-honed and at a collective peak. Each added their part to an amazing whole: Herbie Hancock’s tune-defining piano intros, as on “My Funny Valentine.” George Coleman putting meat to the melodies on tenor, surfing the shifting rhythms he heard behind him—Latin, double-time, ballad. Ron Carter, his warm, legato bass sound, provided rhythmic punch and steadiness in support; check him behind Coleman’s on “I Thought About You.” And Williams drum surprises: like laying out on “Stella By Starlight,” then coming in with a yelp of excitement. Miles’ trumpet sound had never been more wide-ranging in character—powerful and brash at the opening of solos, hushed and unrushed playing his favorite melodies that leaned on his way of expressing vulnerability.

In his autobiography Miles recalled the night as much for the music as for the pre-show argument that erupted backstage when the band learned Miles had decided they were all donating their fee to the cause, without being asked. The news of no pay caused a collective and discernible outrage. “I think the anger created a fire, a tension that got into everybody’s playing, and maybe that’s one of the reasons everybody played with such intensity.”


CD 24 - My Funny Valentine-Miles Davis In Concert:
1. My Funny Valentine 15:05
Written By R. Rodgers-L. Hart

2. All Of You 14:57
Written By C. Porter

3. Stella By Starlight 13:02
Written By - N. Washington, V. Young

4. All Blues 8:55
Written By - M. Davis

5. I Thought About You 11:14
Written By - J. Van Heusen, J. Mercer

Miles Davis - trumpet
George Coleman - tenor saxophone
Herbie Hancock - piano
Ron Carter - double bass
Tony Williams - drums


https://www.youtube.com/watch?v=XdrAzpYdOYs

'Głupi ludzie wierzą w głupie bzdury,
Mądrzy ludzie wierzą w mądre bzdury'

CHURCH IS GIVING MORE LIGHT ONLY WHEN IT'S BURNING.

SEED 14:30-23:00.
POLECAM!!!