..::INFO::..

Official DR value: DR6
Samplerate: 44100 Hz
Channels: 2
Bits per sample: 16
Bitrate: 1065 kbps
Codec: FLAC

..::TRACK-LIST::..

01. I Smell like Jesus... Dead (7:07)
02. Can't Wait (6:58)
03. Hellucination (6:48)
04. Believing is Bleeding (4:42)
05. Hate Incarnate (7:16)
06. Forsaken by the Naked Light of Day (6:03)
07. Blessed are We to be Lied Upon (4:06)
08. Disciples of the Apocalypse (6:00)
09. In Sickness and in Hell (5:57)
10. Dividead (3:17)

https://www.discogs.com/release/2274189-The-Project-Hate-MCMXCIX-When-We-Are-Done-Your-Flesh-Will-Be-Ours

..::OPIS::..

„When We Are Done Your Flesh Will Be Ours” to drugi album The Project Hate MCMXCIX i właśnie na nim zespół tak naprawdę dopracował swoją tożsamość.

To płyta przełomowa dla szwedzkiej grupy — moment, w którym industrialny death metal przestał być jedynie zbiorem wpływów, a zaczął funkcjonować jako kompletny, autorski język muzyczny. Już po kilku minutach słychać gigantyczny skok jakościowy względem debiutu. Kompozycje są bardziej rozbudowane, dojrzalsze aranżacyjnie i znacznie bardziej hipnotyczne. The Project Hate odchodzi tutaj od bardziej chaotycznej agresji „Cybersonic Superchrist” na rzecz monumentalnych struktur opartych na repetycji, groove’ie i dusznym klimacie totalnej dehumanizacji.

To właśnie groove stanowi jeden z fundamentów tej płyty. Riffy są ciężkie jak betonowe bloki, ale jednocześnie pulsują niemal transową rytmiką. Nie chodzi tu o techniczne popisy w stylu progresywnego death metalu — siła tkwi w mechanicznej precyzji i konsekwentnym budowaniu napięcia. Zespół potrafi przez kilka minut eksploatować jeden motyw, stopniowo zagęszczając atmosferę niczym przemysłowa maszyna miażdżąca słuchacza bez chwili wytchnienia.

Ogromne znaczenie ma też produkcja. Album wydany przez Massacre Records brzmi jak na 2001 rok niezwykle nowocześnie. Gitary są sterylne, zimne i potężnie obniżone, ale nie tracą selektywności. Bas ma realną obecność w miksie, co w ekstremalnym metalu tamtych lat wcale nie było oczywistością. Perkusja posiada niemal industrialny klik i mechaniczną motorykę, dzięki czemu materiał nabiera cybernetycznego charakteru. To brzmienie bardziej przypomina futurystyczną linię produkcyjną niż klasyczny deathmetalowy chaos.

Najbardziej charakterystycznym elementem pozostaje jednak kontrast wokalny. Growl Jörgena Sandströma to czysta nienawiść — niski, brutalny, momentami wręcz nieludzki. Kobiece wokale nie służą tutaj dla „upiększenia” muzyki, jak robiło wiele zespołów na początku lat 2000. Są integralnym składnikiem atmosfery. Te chłodne, eteryczne melodie tworzą poczucie obcowania z czymś martwym emocjonalnie, cybernetycznym i odhumanizowanym. Dzięki temu album ma wyjątkową głębię emocjonalną mimo swojej pozornej sterylności.

Pod względem kompozycyjnym The Project Hate zaczyna tutaj myśleć bardziej epicko. Utwory są długie, wielowarstwowe i często bliższe rytualnym suitom niż klasycznym deathmetalowym numerom. Niektóre fragmenty niemal zahaczają o ambient industrialny czy mroczną elektronikę. Zespół świadomie manipuluje dynamiką — po masywnych ścianach riffów pojawiają się fragmenty wyciszenia, które tylko wzmagają poczucie niepokoju.

Warstwa liryczna idealnie współgra z muzyką. Dominują tematy antyreligijne, nihilistyczne i misantropijne, ale podane są bez taniej prowokacji. To raczej wizja człowieka jako biologicznej porażki oraz świata zmierzającego ku całkowitej duchowej degeneracji. Teksty nie mają charakteru ulicznego buntu — przypominają chłodne manifesty wygłaszane przez maszynę obserwującą upadek cywilizacji.

Największą siłą „When We Are Done Your Flesh Will Be Ours” pozostaje jego konsekwencja. To album całkowicie zanurzony w swoim własnym świecie: zimnym, mechanicznym, nihilistycznym i przytłaczającym. Nie ma tu przypadkowych melodii ani fragmentów napisanych pod koncertową przebojowość. Wszystko podporządkowano atmosferze totalnej psychicznej opresji.

Dzisiaj słychać, jak bardzo ten album wyprzedzał swoją epokę. Wiele późniejszych zespołów industrial/death korzystało z patentów, które The Project Hate rozwijał już tutaj — szczególnie w kwestii połączenia ekstremalnego metalu z mechanicznym groove’em i mroczną, niemal filmową atmosferą. To jedna z najważniejszych płyt w historii industrialnego death metalu początku XXI wieku i jednocześnie moment, w którym The Project Hate MCMXCIX stał się naprawdę unikalnym tworem na scenie ekstremalnej.