Nie mogłem uwierzyć, że męki już się skończyły.
To był potworny dzień. Nim minęło południe,
trafiłem do karceru. Po zakończeniu wszystkich
ćwiczeń oficerowie i weterani rzucili się na mnie
całą sforą, więc następna godzina upłynęła mi na
składaniu raportów, poceniu się pod ich ciągłym
maglem i wysłuchiwaniu kolejnych połajanek.
Kilka minut po tym, jak Graves ogłosił swoją
decyzję, z  westchnieniem ulgi wylądowałem
z powrotem na korytarzu. Harris ruszył za mną
przez długie, wypełnione echem tunele prowadzące
do naszych kwater.
– Dlaczego do mnie strzeliłeś, chłopcze? – spytał.