Lunch przebiegał jak zwykle. Bleys obserwował Joshuę – teraz bardziej
otwarcie – poszukując w chłopcu jakiejś zmiany, ale niczego takiego nie
dostrzegł. Joshua był nadal zwykłym kuzynem, mówiącym cichym głosem.
Wyglądało na to, że doznane przeżycie nie poruszyło go wewnętrznie – i
Bleys uznał to za niepojęte. Nie potrafił sobie wyobrazić, by tortura nie
zniszczyła wrodzonego wzorca osobowego. Bleys musiał dowiedzieć się, jak
to jest, a tylko Joshua mógł mu to wyjaśnić. Zebrał wszystkie siły i zwrócił
się do Henry’ego.